Χριστιανικοί ύμνοι | Η εξουσία και η σημασία της ενσάρκωσης του Θεού

Χριστιανικοί ύμνοι | Η εξουσία και η σημασία της ενσάρκωσης του Θεού

Το ανάστημα, η γνώση, η αγάπη, η πίστη,

η υπακοή του ανθρώπου κι όλα αυτά που βλέπει

απ’ την κρίση του λόγου έχουν έρθει.

Χάρη στον λόγο Του αντέχει η πίστη σου.

Μέσα απ' αυτή ο άνθρωπος βλέπει τα θαυμαστά έργα του Θεού.

Είναι πολλά πέρα από την κατανόηση του ανθρώπου.

Μυστήρια και θαύματα τριγύρω.

Γι' αυτό έχουν υποταχθεί πολλοί.

Τίποτα δεν υπερβαίνει του λόγου Του την κρίση,

και σκότος δεν υπάρχει πάνω απ’ την εξουσία Του.

Ο άνθρωπος υπακούει,

χάρη στην εξουσία Του και στην Ενσάρκωση,

και την κρίση του λόγου Του.

Αυτοί που δεν υπάκουσαν ποτέ,

γονατίζουν όταν τον λόγο Του θα δουν.

Υποκλίνονται στου λόγου Του την κρίση,

μη διερευνώντας ή κρίνοντας με τη γλώσσα.

Η σάρκα Του εμφανίζεται, κανονικός σαν να ’ναι,

μα τα λόγια Του την πλήρη Του εξουσία δείχνουν.

Είν’ ο Θεός ο Ίδιος, τα λόγια Του αυτό εκφράζουν.

Κανείς δεν παρακούει, είν’ ενσαρκωμένος Θεός.

Ο Θεός ενσαρκωμένος, παραδίδει τον λόγο Του.

Ώστε να ακούσουν όσοι έχουν αυτιά,

και να λάβουν την κρίση Του.

Ο Θεός δεν κάνει τον άνθρωπο να υπακούει

από φόβο δείχνοντας τον Εαυτό Του εν πνεύματι.

Του ανθρώπου η διάθεση, αν και κρυμμένη βαθιά

αποκαλύπτεται απ' το έργο το αληθινό,

ώστε ο άνθρωπος να το δει και να αλλάξει.

Του Θεού η κρίση είναι πρακτική,

και με τον λόγο παραδίδεται.

Αυτή είναι η εξουσία και η σημασία της ενσάρκωσης του Θεού.

Αυτή είναι η εξουσία και η σημασία της ενσάρκωσης του Θεού.

Τίποτα δεν υπερβαίνει του λόγου Του την κρίση

και σκότος δεν υπάρχει πάνω απ’ την εξουσία Του.

Ο άνθρωπος υπακούει,

χάρη στην εξουσία Του και στην Ενσάρκωση,

και στην κρίση του λόγου Του,

στην εξουσία Του,

στην Ενσάρκωση και την κρίση του λόγου Του.

Κεφάλαιο 5: Πρέπει να γνωρίσεις τις αλήθειες για την ενσάρκωση του Θεού

1. Τι είναι η ενσάρκωση; Ποια είναι η ουσία της ενσάρκωσης;

Σχετικά λόγια του Θεού:

Η έννοια της ενσάρκωσης είναι πως ο Θεός εμφανίζεται με σάρκα και έρχεται να εργαστεί με μορφή σάρκας μεταξύ των ανθρώπων που δημιούργησε. Έτσι, για να ενσαρκωθεί ο Θεός, πρέπει πρώτα να αποκτήσει σάρκα, σάρκα με κανονική ανθρώπινη φύση· αυτή είναι η πιο βασική προϋπόθεση. Στην πραγματικότητα, η σημασία της ενσάρκωσης του Θεού είναι πως ο Θεός ζει και εργάζεται στη σάρκα, στην ουσία Του ενσαρκώνεται, γίνεται άνθρωπος. Η ενσαρκωμένη ζωή και το έργο Του μπορούν να διαιρεθούν σε δύο στάδια. Πρώτη είναι η ζωή που ζει πριν από την εκτέλεση της διακονίας Του. Ζει σε μία συνηθισμένη ανθρώπινη οικογένεια, με μια εντελώς κανονική ανθρώπινη φύση, υπακούοντας στα συνήθη ήθη και τους νόμους της ανθρώπινης ζωής, με φυσιολογικές ανθρώπινες ανάγκες (τροφή, ένδυση, στέγη, ύπνο), με κανονικές ανθρώπινες αδυναμίες και κανονικά ανθρώπινα συναισθήματα. Με άλλα λόγια, κατά το πρώτο στάδιο, ζει σε μια μη θεϊκή, απολύτως κανονική ανθρώπινη φύση, συμμετέχοντας σε όλες τις συνηθισμένες ανθρώπινες δραστηριότητες. Το δεύτερο στάδιο είναι η ζωή που ζει αφού ξεκινά να εκτελεί τη διακονία Του. Εξακολουθεί να ζει στην κανονική ανθρώπινη φύση με ένα κανονικό ανθρώπινο κέλυφος, μη δείχνοντας κάποιο εξωτερικό σημάδι του υπερφυσικού. Ωστόσο, Εκείνος ζει αποκλειστικά για χάρη της διακονίας Του και στη διάρκεια αυτής της εποχής, η κανονική ανθρώπινη φύση Του βρίσκεται εξ ολοκλήρου στην υπηρεσία του κανονικού έργου της θεϊκής φύσης Του· διότι μέχρι τότε, η κανονική ανθρώπινη φύση Του έχει ωριμάσει σε σημείο που να είναι σε θέση να εκτελέσει τη διακονία Του. Έτσι, το δεύτερο στάδιο της ζωής Του είναι η εκτέλεση της διακονίας Του με την κανονική ανθρώπινη φύση Του, είναι μια ζωή τόσο μιας κανονικής ανθρώπινης φύσης, όσο και μιας ολοκληρωμένης θεϊκής φύσης. Ο λόγος που, κατά τη διάρκεια του πρώτου σταδίου της ζωής Του ζει σε μια απολύτως κανονική ανθρώπινη φύση, είναι πως η ανθρώπινη φύση Του δεν είναι ακόμα ίση με το σύνολο του θεϊκού Του έργου, δεν έχει ωριμάσει ακόμη· μόνο μετά την ωρίμανσή της γίνεται ικανός να επωμιστεί τη διακονία Του και μπορεί να ξεκινήσει να την εκτελεί. Από τη στιγμή που Εκείνος, ως σάρκα, πρέπει να μεγαλώσει και να ωριμάσει, το πρώτο στάδιο της ζωής Του είναι αυτό της κανονικής ανθρώπινης φύσης, ενώ στο δεύτερο στάδιο, επειδή η ανθρώπινη φύση Του είναι σε θέση να αναλάβει το έργο Του και να εκτελέσει τη διακονία Του, η ζωή που ο ενσαρκωμένος Θεός διάγει κατά τη διακονία Του είναι μια ζωή τόσο της ανθρώπινης όσο και της ολοκληρωμένης θεϊκής φύσης. Αν ο ενσαρκωμένος Θεός είχε ουσιαστικά ξεκινήσει τη διακονία Του από τη στιγμή της γέννησης Του, εκτελώντας υπερφυσικά σημεία και τέρατα, τότε δεν θα είχε κάποια ενσώματη ουσία. Επομένως, η ανθρώπινη φύση Του υπάρχει χάρη στην ενσώματη ουσία Του· δεν μπορεί να υπάρξει σάρκα χωρίς ανθρώπινη φύση, και ένα άτομο χωρίς ανθρώπινη φύση δεν είναι ανθρώπινο ον. Με τον τρόπο αυτόν, η ανθρώπινη φύση της σάρκας του Θεού είναι μια εγγενής ιδιότητα της σάρκας του ενσαρκωμένου Θεού. Αν ειπωθεί ότι «όταν ο Θεός ενσαρκώνεται, είναι εξ ολοκλήρου Θεός, δεν είναι καθόλου άνθρωπος», είναι βλασφημία, διότι μια τέτοια άποψη είναι αδύνατο να εκφραστεί, καθώς παραβιάζει την αρχή της ενσάρκωσης. Ακόμη κι αφού ξεκινά να εκτελεί τη διακονία Του, η θεϊκή φύση Του κατοικεί ακόμα στο ανθρώπινο εξωτερικό κέλυφος ενόσω επιτελεί το έργο Του. Απλώς, κατά τη στιγμή εκείνη, η ανθρώπινη φύση Του εξυπηρετεί τον μοναδικό σκοπό του να επιτρέπει στη θεϊκή φύση Του να εκτελεί το έργο μέσα στην κανονική σάρκα. Έτσι, αυτή που επιτελεί το έργο είναι η θεϊκή φύση που κατοικεί στην ανθρώπινη φύση Του. Η θεϊκή φύση Του είναι αυτή που ενεργεί, και όχι η ανθρώπινη φύση Του, ωστόσο είναι μια θεϊκή φύση κρυμμένη μέσα στην ανθρώπινη φύση Του. Το έργο Του στην ουσία επιτελείται από την ολοκληρωμένη θεϊκή φύση Του, όχι από την ανθρώπινη φύση Του. Αλλά ο εκτελεστής του έργου είναι η σάρκα Του. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως Εκείνος είναι και άνθρωπος και Θεός, διότι ο Θεός γίνεται ένας Θεός που ζει στην σάρκα, με ανθρώπινο κέλυφος και με ανθρώπινη, αλλά και θεϊκή ουσία. Επειδή Εκείνος είναι ένας άνθρωπος με την ουσία του Θεού, είναι πάνω από οποιονδήποτε δημιουργημένο άνθρωπο, πάνω από οποιονδήποτε άνθρωπο που μπορεί να εκτελέσει το έργο Του. Κι έτσι, μεταξύ όλων εκείνων που διαθέτουν ανθρώπινο κέλυφος σαν το δικό Του, μεταξύ όλων όσοι κατέχουν ανθρώπινη φύση, μόνο Εκείνος είναι ο ίδιος ο ενσαρκωμένος Θεός — όλοι οι υπόλοιποι είναι δημιουργημένοι άνθρωποι. Παρόλο που όλοι έχουν ανθρώπινη φύση, οι δημιουργημένοι άνθρωποι δεν έχουν τίποτε άλλο παρά ανθρώπινη φύση, ενώ ο ενσαρκωμένος Θεός είναι διαφορετικός: Μέσα στη σάρκα Του δεν περικλείει μόνο την ανθρώπινη, αλλά, ακόμη πιο σημαντικό, τη θεϊκή φύση. Την ανθρώπινη φύση Του μπορεί να τη δει κανείς στην εξωτερική ανθρώπινη εμφάνιση της σάρκας Του και στην καθημερινή Του ζωή, αλλά είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή η θεϊκή φύση Του. Επειδή η θεϊκή φύση Του εκφράζεται μόνο όταν έχει ανθρώπινη φύση και δεν είναι τόσο υπερφυσική όσο τη φαντάζονται οι άνθρωποι, είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους ανθρώπους να τη δουν. Ακόμη και σήμερα, είναι εξαιρετικά δύσκολο για τους ανθρώπους να συλλάβουν την πραγματική ουσία του ενσαρκωμένου Θεού. Στην πραγματικότητα, ακόμα και αφού έχω μιλήσει για αυτή τόσο πολύ, υποθέτω ότι παραμένει ακόμα ένα μυστήριο για τους περισσότερους από εσάς. Το ζήτημα είναι πολύ απλό: Από τη στιγμή που ο Θεός ενσαρκώνεται, η ουσία Του είναι ένας συνδυασμός ανθρώπινης και θεϊκής φύσης. Αυτός ο συνδυασμός λέγεται ο ίδιος ο Θεός, ο ίδιος ο Θεός στη γη.

από «Η ουσία της σάρκας που κατοικείται από τον Θεό» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Γιατί η κινεζική κομμουνιστική κυβέρνηση καταδιώκει άγρια, περιορίζει και λαμβάνει σκληρά μέτρα κατά του Παντοδύναμου Θεού και της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού;

Στίχοι της Βίβλου για παραπομπή:

«Η γενεά αύτη είναι πονηρά» (Λουκ. 11:29).

«Ο κόσμος όλος εν τω πονηρώ κείται» (1 Ιωάν. 5:19).

«Πως έπεσες εκ του ουρανού, Εωσφόρε, υιέ της αυγής· συνετρίφθης κατά γης, συ ο καταπατών τα έθνη. Συ δε έλεγες εν τη καρδία σου, Θέλω αναβή εις τον ουρανόν, θέλω υψώσει τον θρόνον μου υπεράνω των άστρων του Θεού· και θέλω καθήσει επί το όρος της συνάξεως, προς τα μέρη του βορρά· θέλω αναβή επί τα ύψη των νεφελών· θέλω είσθαι όμοιος του Υψίστου» (Ησ. 14:12-14).

«Και έγεινε πόλεμος εν τω ουρανώ· ο Μιχαήλ και οι άγγελοι αυτού επολέμησαν κατά του δράκοντος· και ο Δράκων επολέμησε και οι άγγελοι αυτού, και δεν υπερίσχυσαν, ουδέ ευρέθη πλέον τόπος αυτών εν τω ουρανώ. Και ερρίφθη ο δράκων ο μέγας, ο όφις ο αρχαίος, ο καλούμενος Διάβολος και ο Σατανάς, ο πλανών την οικουμένην όλην, ερρίφθη εις την γην, και οι άγγελοι αυτού ερρίφθησαν μετ' αυτού. [...] Και ότε είδεν ο δράκων ότι ερρίφθη εις την γην, εδίωξε την γυναίκα, ήτις εγέννησε τον άρρενα» (Αποκ. 12:7-9, 13).

Σχετικά λόγια του Θεού:

Τα γεγονότα έχουν ως εξής: Όταν η γη δεν υπήρχε ακόμα, ο αρχάγγελος ήταν ο σπουδαιότερος από τους αγγέλους του ουρανού. Είχε δικαιοδοσία πάνω σε όλους τους αγγέλους στον ουρανό. Αυτή ήταν η εξουσία που ο Θεός τού παραχώρησε. Με εξαίρεση τον Θεό, ήταν ο σπουδαιότερος από τους αγγέλους του ουρανού. Όταν αργότερα ο Θεός δημιούργησε την ανθρωπότητα, ο αρχάγγελος διέπραξε μια μεγαλύτερη προδοσία εναντίον του Θεού στη γη. Λέω ότι πρόδωσε τον Θεό, διότι ήθελε να διαχειρίζεται την ανθρωπότητα και να ξεπεράσει την εξουσία του Θεού. Ο αρχάγγελος ήταν αυτός που έβαλε την Εύα στον πειρασμό να αμαρτήσει. Το έκανε, διότι επιθυμούσε να εγκαθιδρύσει το βασίλειό του στη γη και να κάνει τον άνθρωπο να προδώσει τον Θεό και να υπακούει εκείνον αντ’ Αυτού. Είδε ότι υπήρχαν πολλά πράγματα που τον υπάκουσαν· οι άγγελοι τον υπάκουσαν, και το ίδιο έκανε κι ο άνθρωπος στη γη. Τα πουλιά, τα κτήνη, τα δέντρα, τα δάση, τα βουνά, τα ποτάμια κι όλα τα πράγματα πάνω στη γη ήταν κάτω απ’ την φροντίδα του ανθρώπου – δηλαδή του Αδάμ και της Εύας – την στιγμή που ο Αδάμ και η Εύα τον υπάκουσαν. Έτσι, ο αρχάγγελος επιθυμούσε να ξεπεράσει την εξουσία του Θεού και να Τον προδώσει. Αργότερα, οδήγησε πολλούς αγγέλους στο να προδώσουν τον Θεό, οι οποίοι κατόπιν εξελίχθηκαν σε διάφορα ακάθαρτα πνεύματα. Η εξέλιξη της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα δεν έχει προκληθεί από την διαφθορά του αρχαγγέλου; Η ανθρωπότητα είναι μόνο έτσι όπως είναι σήμερα, διότι ο αρχάγγελος πρόδωσε τον Θεό και διέφθειρε την ανθρωπότητα.

από «Θα πρέπει να γνωρίζεις πώς εξελίχθηκε η ανθρωπότητα στο σύνολό της μέχρι την σήμερον ημέρα» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Στη βασιλεία του πνεύματος, διεξάγεται μία μάχη μεταξύ αυτών των δύο γραμμών: είναι η μάταιη ελπίδα του Σατανά να διαφθείρει το ανθρώπινο γένος σε κάποιο βαθμό, να καταστήσει τον κόσμο άσχημο και μοχθηρό και με αυτόν τον τρόπο να σύρει τον άνθρωπο στον βούρκο και να καταστρέψει το σχέδιο του Θεού.

«Κεφάλαιο 5» από «Ερμηνείες των μυστηρίων των λόγων του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Όλον αυτόν τον καιρό ο Σατανάς εργαζόταν στον άνθρωπο, με την μάταιη ελπίδα να καταπιεί την ανθρωπότητα και κατ’ αυτόν τον τρόπο να κάνει τον Θεό να καταστρέψει τον κόσμο και να χάσει τον μάρτυρά Του.

«Κεφάλαιο 6» από «Ερμηνείες των μυστηρίων των λόγων του Θεού προς ολόκληρο το σύμπαν» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Ο Θεός εργάζεται, προνοεί για κάποιον άνθρωπο, τον προσέχει, και ο Σατανάς Τον κατατρέχει σε κάθε βήμα Του. Όποιον ευνοεί ο Θεός, ο Σατανάς τον παρακολουθεί επίσης, ακολουθώντας τον κατά πόδας. Εάν ο Θεός επιθυμεί αυτόν τον άνθρωπο, ο Σατανάς θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν ώστε να Τον εμποδίσει, χρησιμοποιώντας διάφορους κακούς τρόπους για να δελεάσει, να παρενοχλήσει και να καταστρέψει το έργο που επιτελεί ο Θεός, προκειμένου να επιτύχει τον κρυφό του στόχο. Και ποιος είναι ο στόχος του; Δεν θέλει να αποκτήσει ο Θεός κανέναν· θέλει όλους εκείνους που επιθυμεί ο Θεός να τους καταλάβει, να τους ελέγχει, να τους εξουσιάζει, προκειμένου να λατρεύουν αυτόν, έτσι ώστε να διαπράττουν κακές πράξεις μαζί του. Τούτο δεν είναι το μοχθηρό κίνητρο του Σατανά; [...] Ο Σατανάς βρίσκεται σε πόλεμο με τον Θεό, ακολουθώντας Τον κατά πόδας. Στόχος του είναι να γκρεμίσει όλο το έργο που θέλει να επιτελέσει ο Θεός, να κατέχει και να ελέγχει εκείνους που θέλει ο Θεός, να τους αφανίσει απόλυτα. Εάν δεν αφανιστούν, τότε περιέρχονται στην κατοχή του Σατανά για να καταστούν εργαλεία του —τούτος είναι ο στόχος του.

από «Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Δ'» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Οι εκδηλώσεις του μεγάλου κόκκινου δράκοντα αφορούν την αντίσταση σ’ Εμένα, την έλλειψη αντίληψης και κατανόησης της σημασίας των λόγων Μου, συχνές διώξεις εναντίον Μου και προσπάθειες κατάστρωσης σχεδίων για τη διατάραξη της διαχείρισής Μου. [...] Ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας για τον οποίο μιλώ δεν είναι ένας μεγάλος κόκκινος δράκοντας. Αντιθέτως, είναι το κακό πνεύμα που Μου εναντιώνεται, συνώνυμο του οποίου είναι ο «μεγάλος κόκκινος δράκοντας».

«Κεφάλαιο 96» από «Ομιλίες του Χριστού στην αρχή» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Η γνώση του αρχαίου πολιτισμού έχει κλέψει αθόρυβα τον άνθρωπο από την παρουσία του Θεού, και τον έχει στρέψει προς τον άρχοντα των διαβόλων και των υιών του. Τα Τέσσερα Βιβλία και τα Πέντε Κλασικά έχουν μεταφέρει τη σκέψη και τις αντιλήψεις των ανθρώπων σε μια άλλη εποχή εξέγερσης, κάνοντας τους να λατρεύουν περισσότερο εκείνους που έγραψαν τα Βιβλία και τα Κλασικά και απομακρύνοντας τις αντιλήψεις τους για τον Θεό. Ο άρχοντας των διαβόλων άσπλαχνα ξερίζωσε τον Θεό από την καρδιά των ανθρώπων, εν αγνοία τους, και περιχαρής την κατέλαβε ο ίδιος. Από τότε, ο άνθρωπος κυριεύθηκε από μια αποκρουστική και αχρεία ψυχή, με το πρόσωπο του άρχοντα των διαβόλων. Ένα μίσος για τον Θεό φουσκώνει στο στήθος τους και η μοχθηρότητα του άρχοντα των διαβόλων εξαπλώνεται στους ανθρώπους μέρα με τη μέρα, μέχρι να τους αναλώσει πλήρως. Ο άνθρωπος δεν είχε πλέον ελευθερία και ήταν ανίκανος να απελευθερωθεί από το μπλέξιμό του με τον άρχοντα των δαιμόνων. Συνεπώς, ο άνθρωπος μπορούσε μόνο να παραμείνει ακίνητος και να καταληφθεί, να παραδοθεί και να υποταχθεί σε αυτόν. Πριν από πολύ καιρό έσπειρε το καρκίνωμα του αθεϊσμού στη νεαρή καρδιά του ανθρώπου, διδάσκοντας στον άνθρωπο πλάνες όπως «μάθετε την επιστήμη και την τεχνολογία, συνειδητοποιήστε τους τέσσερις εκσυγχρονισμούς, δεν υπάρχει Θεός στον κόσμο». Πέραν αυτού, επανειλημμένως προκήρυσσε «ας οικοδομήσουμε μια όμορφη πατρίδα μέσα από τον συνεχή μόχθο μας», ζητώντας από όλους να προετοιμαστούν από την παιδική ηλικία τους να υπηρετούν τη χώρα τους. Ο άνθρωπος υποσυνείδητα προσήλθε ενώπιόν του και χωρίς δισταγμό πήρε τα εύσημα (αναφορικά με τον Θεό που κρατάει όλη την ανθρωπότητα στα χέρια Του). Ποτέ δεν ένιωσε ντροπή ούτε είχε καμία αίσθηση αισχύνης. Επιπλέον, ξεδιάντροπα αιχμαλώτισε τους ανθρώπους του Θεού στον οίκο του, ενώ σαν ποντικός πήδηξε επάνω στο τραπέζι και είχε τους ανθρώπους να τον λατρεύουν σαν Θεό. Τέτοιος κακοποιός είναι! Κραυγάζει τόσο συγκλονιστικά σκανδαλώδη λόγια όπως «Δεν υπάρχει Θεός στον κόσμο. Ο άνεμος οφείλεται σε φυσικούς νόμους· η βροχή είναι υγρασία που συμπυκνώνεται και πέφτει υπό τη μορφή σταγόνων στη γη· ο σεισμός προέρχεται από κινήσεις στην επιφάνεια της γης λόγω γεωλογικών μεταβολών· η ξηρασία οφείλεται στην ξηρότητα του αέρα, η οποία προκαλείται από πυρηνικές διαταραχές στην επιφάνεια του ήλιου. Όλα αυτά είναι φυσικά φαινόμενα. Τι αποτελεί ενέργεια του Θεού; Ουρλιάζει[α] ακόμα τέτοιες ξεδιάντροπες δηλώσεις: «Ο άνθρωπος εξελίχθηκε από αρχαίους πιθήκους και ο κόσμος σήμερα έχει αναπτυχθεί από μια πρωτόγονη κοινωνία, πριν από περίπου ένα δισεκατομμύριο χρόνια. Το αν μια χώρα θα ευδοκιμήσει ή θα καταρρεύσει είναι στο χέρι των ανθρώπων της. Στο πίσω μέρος, είχε τον άνθρωπο να τον κρεμάει ανάποδα στους τοίχους και να τον βάζει επάνω στο τραπέζι για να τον προσκυνά και να τον λατρεύει. Παρόλο που κραυγάζει «δεν υπάρχει Θεός», ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του θεό, εξωθώντας ανελέητα τον Θεό από τα όρια της γης. Παίρνει τη θέση του Θεού και ενεργεί ως άρχοντας των διαβόλων. Πόσο απίστευτα γελοίο! Κάνει τον άνθρωπο να κυριευθεί από ένα δηλητηριώδες μίσος. Φαίνεται ότι ο Θεός είναι ο ορκισμένος εχθρός του και ο Θεός δεν συμβιβάζεται με αυτόν. Μηχανορραφεί για να εκδιώξει τον Θεό, ενώ ο ίδιος παραμένει ατιμώρητος και ελεύθερος.[1] Τέτοιος είναι ο άρχοντας των διαβόλων! Πώς θα μπορούσαμε να ανεχθούμε την ύπαρξή του; Δεν θα ησυχάσει αν δεν διαταράξει το έργο του Θεού και αν δεν το κάνει κομματάκια και φέρει πλήρες χάος,[2] σαν να θέλει να εναντιωθεί στον Θεό μέχρι τέλους, μέχρι είτε να πεθάνουν τα ψάρια είτε να σπάσει το δίχτυ. Σκόπιμα αντιτίθεται στον Θεό και πλησιάζει ολοένα περισσότερο. Το απεχθές πρόσωπό του έχει εδώ και πολύ καιρό ξεσκεπαστεί πλήρως και είναι τώρα μελανιασμένο και ξυλοδαρμένο,[3] αντιμετωπίζει τρομερά δεινά, αλλά και πάλι δεν εξασθενεί το μίσος του για τον Θεό, σαν να επιθυμεί να καταβροχθίσει πλήρως τον Θεό με μια χαψιά, προκειμένου να εκτονωθεί το μίσος που έχει στην καρδιά του.

από «Έργο και είσοδος (7)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Από επάνω έως κάτω και από την αρχή έως το τέλος, εκείνος διαταράσσει το έργο του Θεού και ενεργεί σε ασυμφωνία με τον Θεό. Όλες εκείνες οι συζητήσεις για την κληρονομιά του αρχαίου πολιτισμού, την πολύτιμη γνώση για τον αρχαίο πολιτισμό, τις διδαχές του Ταοϊσμού και του Κομφουκιανισμού, καθώς και τα βιβλία του Κομφουκιανισμού και τις φεουδαρχικές ιεροτελεστίες έχουν σύρει τον άνθρωπο στην κόλαση. Η προηγμένη επιστήμη και τεχνολογία της σύγχρονης εποχή, καθώς και η αναπτυγμένη βιομηχανία, η γεωργία και οι επιχειρήσεις δεν φαίνονται πουθενά. Αντιθέτως, τονίζει απλώς τις φεουδαρχικές ιεροτελεστίες που διαδίδονται από τους αρχαίους «πιθήκους», προκειμένου σκόπιμα να διαταράξει, αντικρούσει και καταστρέψει το έργο του Θεού. Όχι μόνο έχει πλήξει τον άνθρωπο μέχρι τις μέρες μας, αλλά θέλει και να τον καταπιεί[4] εξ ολοκλήρου. Οι διδαχές του φεουδαρχικού κώδικα δεοντολογίας και η μεταλαμπάδευση της γνώσης για τον αρχαίο πολιτισμό έχουν εδώ και πολύ καιρό μολύνει τους ανθρώπους και τους έχουν μετατρέψει σε μικρούς και μεγάλους διαβόλους. Δεν υπάρχουν παρά μόνο λίγοι που θα ήταν άμεσα έτοιμοι να δεχθούν τον Θεό και να καλωσορίσουν θριαμβευτικά την έλευση του Θεού. Το πρόσωπο του ανθρώπου είναι γεμάτο από φόνο και παντού ο αέρας κουβαλάει θάνατο. Θέλουν να διώξουν τον Θεό από αυτή τη γη· με σπαθιά και μαχαίρια στο χέρι στοιχίζονται σε σχηματισμό μάχης για να εξοντώσουν τον Θεό. Είδωλα εξαπλώνονται σε όλη τη χώρα του διαβόλου, όπου ο άνθρωπος διδάσκεται συνεχώς ότι δεν υπάρχει Θεός. Επάνω από αυτόν τον τόπο διεισδύει μια εμετική οσμή καμένου χαρτιού και θυμιάματος, τόσο πυκνή που καταντά αποπνικτική. Φαίνεται πως είναι η οσμή του βορβόρου που αναδύεται όταν το ερπετό τυλίγεται και κουλουριάζεται, και ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να κάνει εμετό. Επιπλέον, ακούγονται αχνά οι σατανικοί δαίμονες που ψέλνουν γραφές. Αυτός ο ήχος μοιάζει να φτάνει από πολύ μακριά, από την κόλαση, και ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να νιώσει μια ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά του. Παντού σε αυτόν τον τόπο υπάρχουν διάσπαρτα είδωλα που φέρουν όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, μετατρέποντας τον τόπο σε έναν εκθαμβωτικό κόσμο, και ο άρχοντας των διαβόλων μειδιά πονηρά, λες και η χθόνια δολοπλοκία του έχει πετύχει. Εν τω μεταξύ, ο άνθρωπος έχει πλήρη άγνοια περί αυτού, ούτε γνωρίζει ότι ο διάβολος τον έχει διαφθείρει σε τέτοιον βαθμό, που έχει γίνει ανόητος και αποκαρδιωμένος. Θέλει να εξαφανίσει τα πάντα που έχουν να κάνουν με τον Θεό με ένα χτύπημα, ώστε και πάλι να Τον προσβάλει και να Τον δολοφονήσει, ενώ προσπαθεί να διαλύσει και να διαταράξει το έργο Του. Πώς θα μπορούσε να επιτρέψει στον Θεό να είναι ισάξιός του; Πώς μπορεί να ανέχεται τον Θεό να «παρεμβαίνει» στο έργο ανάμεσα στους ανθρώπους; Πώς μπορεί να επιτρέψει στον Θεό να ξεσκεπάσει το απεχθές πρόσωπό του; Πώς μπορεί να επιτρέψει στον Θεό να διαταράξει το έργο του; Πώς θα μπορούσε αυτός ο διάβολος, ο οποίος βγάζει καπνούς από την οργή του, να επιτρέψει στον Θεό να διέπει την αυλή της εξουσίας του επάνω στη γη; Πώς θα μπορούσε να αποδεχθεί την ήττα του οικειοθελώς; Η απεχθής όψη του έχει αποκαλυφθεί, γι’ αυτό κανείς βρίσκεται να αναρωτιέται αν θα πρέπει να κλάψει ή να γελάσει, ενώ είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να μιλήσει γι’ αυτό. Δεν είναι αυτή η ουσία του;

από «Έργο και είσοδος (7)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Επί χιλιάδες έτη, αυτή η χώρα είναι η γη του αίσχους, η βρωμιά που τη χαρακτηρίζει είναι αφόρητη, η μιζέρια βρίθει παντού, φαντάσματα τρέχουν παντού ανεξέλεγκτα, ξεγελούν και εξαπατούν, εγείρουν ανυπόστατες κατηγορίες[5], ποδοπατούν αυτόν τον στοιχειωμένο τόπο και τον αφήνουν γεμάτο πτώματα. Η δυσωδία από την αποσύνθεση καλύπτει τη γη και διαποτίζει τον αέρα, και φρουρείται αυστηρά[6]. Ποιος μπορεί να δει τον κόσμο πέραν από τους ουρανούς; Ο διάβολος κρατά σφιχτά δεμένο ολόκληρο το κορμί του ανθρώπου, του βγάζει και τα δύο μάτια και του σφαλίζει καλά το στόμα. Ο βασιλιάς των δαιμόνων προβαίνει σε βιαιοπραγίες εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια, μέχρι σήμερα, καθώς εξακολουθεί να παρακολουθεί στενά την πόλη φάντασμα, σαν να ήταν ένα απόρθητο παλάτι δαιμόνων. Εν τω μεταξύ, αυτή η αγέλη από μαντρόσκυλα κοιτάει με αγριωπό βλέμμα, καθώς τρέμει μήπως ο Θεός την πιάσει στον ύπνο και την εξαφανίσει παντελώς, στερώντας της κάθε τόπο ειρήνης και ευτυχίας. Πώς θα μπορούσαν οι κάτοικοι μιας πόλης φαντάσματος σαν κι αυτήν να έχουν δει ποτέ τους τον Θεό; Έχουν απολαύσει ποτέ τη στοργή και την ομορφιά του Θεού; Ποια είναι η εκτίμηση που έχουν για τα ζητήματα του κόσμου των ανθρώπων; Ποιος από αυτούς μπορεί να κατανοήσει το διακαές θέλημα του Θεού; Δεν προκαλεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι η ενσάρκωση του Θεού παραμένει εντελώς κρυμμένη: σε μια σκοτεινή κοινωνία σαν κι αυτήν, όπου οι δαίμονες είναι ανελέητοι και απάνθρωποι, πώς θα μπορούσε ο βασιλιάς των δαιμόνων, ο οποίος σκοτώνει ανθρώπους εν ριπή οφθαλμού, να ανεχτεί την ύπαρξη ενός Θεού που είναι αξιαγάπητος, ευγενικός, αλλά και άγιος; Πώς θα μπορούσε να χειροκροτεί και να ζητωκραυγάζει για την άφιξη του Θεού; Αυτοί οι λακέδες! Ανταποδίδουν την καλοσύνη με μίσος, εδώ και καιρό έχουν απαξιώσει τον Θεό, Τον κακομεταχειρίζονται, είναι σε ακραίο βαθμό βάναυσοι, δεν έχουν την παραμικρή εκτίμηση για τον Θεό, λεηλατούν και πλιατσικολογούν, έχουν χάσει κάθε ευσυνειδησία και μέσα τους δεν υπάρχει το ελάχιστο ίχνος καλοσύνης, ενώ παρασύρουν τους αθώους στην ανοησία. Προπάτορες των αρχαίων; Πολυαγαπημένοι ηγέτες; Όλοι τους αντιτίθενται στον Θεό! Η ανάμειξή τους έχει αφήσει τα πάντα κάτω από τους ουρανούς σε μια κατάσταση σκότους και χάους! Θρησκευτική ελευθερία; Τα νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα των πολιτών; Όλα είναι κόλπα συγκάλυψης της αμαρτίας! Ποιος έχει αγκαλιάσει το έργο του Θεού; Ποιος έχει δώσει τη ζωή του ή έχει χύσει αίμα για το έργο του Θεού; Από τη μία γενιά στην άλλη, από γονιό σε παιδί, ο υπόδουλος άνθρωπος έχει απότομα υποδουλώσει τον Θεό. Πώς θα μπορούσε αυτό να μην προκαλέσει λυσσασμένη οργή; [...] Γιατί να μπαίνει ένα τόσο αδιαπέραστο εμπόδιο στο έργο του Θεού; Γιατί να επιστρατεύονται διάφορα κόλπα για να ξεγελάσει τον λαό του Θεού; Πού είναι η πραγματική ελευθερία και τα νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα; Πού είναι η αμεροληψία; Πού είναι η παρηγοριά; Πού είναι η θαλπωρή; Γιατί χρησιμοποιούνται απατηλά σχέδια για να ξεγελιούνται οι άνθρωποι του Θεού; Γιατί χρησιμοποιούνται δυνάμεις για να παρεμποδίζεται ο ερχομός του Θεού; Γιατί δεν επιτρέπεται στον Θεό να περιφέρεται ελεύθερα επάνω στη γη που Αυτός δημιούργησε; Γιατί ο Θεός καταδιώκεται σε βαθμό που να μην έχει πού την κεφαλήν κλίναι; Πού είναι η θαλπωρή ανάμεσα στους ανθρώπους; Πού είναι το καλωσόρισμα ανάμεσα στους ανθρώπους; Γιατί να προκαλείται μια τόσο απεγνωσμένη λαχτάρα στον Θεό; Γιατί να πρέπει ο Θεός να καλεί ξανά και ξανά; Γιατί να αναγκάζεται ο Θεός να ανησυχεί για τον πολυαγαπημένο υιό Του; Γιατί αυτή η σκοτεινή κοινωνία και τα θλιβερά μαντρόσκυλά της δεν επιτρέπουν στον Θεό να πηγαινοέρχεται ελεύθερα στον κόσμο που Αυτός δημιούργησε;

από «Έργο και είσοδος (8)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Ο Σατανάς κερδίζει τη φήμη του, εξαπατώντας τους ανθρώπους. Συχνά εδραιώνει εαυτόν ως πρωτοπόρο και πρότυπο δικαιοσύνης. Υπό το λάβαρο της διαφύλαξης της δικαιοσύνης, βλάπτει τον άνθρωπο, καταβροχθίζει την ψυχή του και χρησιμοποιεί όλα τα μέσα για να τον ναρκώσει, να τον εξαπατήσει και να τον υποκινήσει. Σκοπός του είναι να κάνει τον άνθρωπο να εγκρίνει και να ακολουθήσει την κακή συμπεριφορά του, να τον κάνει να συνταχθεί με αυτόν στην εναντίωση της εξουσίας και της κυριαρχίας του Θεού. Ωστόσο, όταν κάποιος έχει μάθει πλέον να αντιλαμβάνεται τις σκευωρίες, τις συνωμοσίες και τα φαύλα χαρακτηριστικά του, και δεν επιθυμεί να συνεχίσει να τον τσαλαπατά και να τον ξεγελά ο Σατανάς ή να συνεχίσει να είναι σκλάβος του ή να τιμωρηθεί και να καταστραφεί μαζί του, τότε ο Σατανάς αλλάζει τα προηγούμενα άγια χαρακτηριστικά του, ξεσχίζοντας την ψεύτικη μάσκα του, για να αποκαλύψει το αληθινό κακό, φαύλο, άσχημο και άγριο πρόσωπό του. Δεν θα ήθελε τίποτα περισσότερο από το να εξοντώσει όλους όσους αρνούνται να τον ακολουθήσουν και όσους εναντιώνονται στις κακές δυνάμεις του. Στο σημείο αυτό, ο Σατανάς δεν μπορεί πλέον να προσλάβει μια αξιόπιστη, ευγενή εμφάνιση· αντίθετα, κάτω από την προβιά του αρνιού, αποκαλύπτονται τα πραγματικά άσχημα και διαβολικά χαρακτηριστικά του. Μόλις έρθουν στο φως οι σκευωρίες του Σατανά και εκτεθούν τα αληθινά χαρακτηριστικά του, αυτός θα εξοργιστεί και θα εκθέσει τη βαρβαρότητά του· η επιθυμία του να βλάψει και να καταβροχθίσει τους ανθρώπους απλώς θα ενταθεί. Τούτο οφείλεται στην οργή του εξαιτίας της αφύπνισης του ανθρώπου· αναπτύσσει μια ισχυρή εκδικητικότητα προς στον άνθρωπο, επειδή λαχταρά την ελευθερία και το φως και τη δραπέτευση από τη φυλακή του Σατανά. Η οργή του έχει στόχο την υπεράσπιση της κακίας του, και αποτελεί επίσης πραγματική αποκάλυψη της άγριας φύσης του.

[…] Ο λόγος, για τον οποίο ο Σατανάς είναι εξοργισμένος και έξαλλος είναι ο εξής: Οι αδιανόητες σκευωρίες του έχουν φανερωθεί· οι πλεκτάνες του δεν διαφεύγουν εύκολα την τιμωρία· η παράλογη φιλοδοξία και επιθυμία του να αντικαταστήσει τον Θεό και να ενεργεί ως Θεός, έχουν πληγεί και εμποδιστεί· ο στόχος του για τον έλεγχο ολόκληρης της ανθρωπότητας έχει πλέον καταλήξει στο μηδέν και δεν πρόκειται να επιτευχθεί ποτέ.

από «Ο ίδιος ο Θεός, ο μοναδικός Β'» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Υποσημειώσεις:

1. Η φράση «ατιμώρητος και ελεύθερος» υποδεικνύει ότι ο διάβολος γίνεται αλλόφρων και τρέχει σε κατάσταση αμόκ.

2. Η φράση «πλήρες χάος» αναφέρεται στο ότι είναι αφόρητο να βλέπει κανείς τη βίαιη συμπεριφορά του διαβόλου.

3. Η φράση «μελανιασμένο και ξυλοδαρμένο» αναφέρεται στο αποκρουστικό πρόσωπο του άρχοντα των διαβόλων.

4. Η λέξη «καταπιεί» αναφέρεται στη βίαιη συμπεριφορά του άρχοντα των διαβόλων, ο οποίος λεηλατεί ολόκληρη την ύπαρξη των ανθρώπων.

5. Το «εγείρουν ανυπόστατες κατηγορίες» αναφέρεται στις μεθόδους με τις οποίες ο διάβολος βλάπτει τους ανθρώπους.

6. «Φρουρείται αυστηρά» σημαίνει ότι οι μέθοδοι με τις οποίες ο διάβολος πλήττει τους ανθρώπους είναι εξαιρετικά υποχθόνιες, και ελέγχουν τους ανθρώπους σε τέτοιον βαθμό που δεν έχουν χώρο να κινηθούν.

α. Στο αρχικό κείμενο αναφέρεται «κάποιοι ακόμα φωνάζουν».

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στα λόγια που εξέφρασε ο Κύριος Ιησούς κατά την Εποχή της Χάριτος και στα λόγια που εξέφρασε ο Παντοδύναμος Θεός κατά την Εποχή της Βασιλείας;

Στίχοι της Βίβλου για παραπομπή:

«Μετανοείτε διότι επλησίασεν η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 4:17).

«Και να κηρυχθή εν τω ονόματι αυτού μετάνοια και άφεσις αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, γινομένης αρχής από Ιερουσαλήμ» (Λουκ. 24:47).

«Έτι πολλά έχω να είπω προς εσάς, δεν δύνασθε όμως τώρα να βαστάζητε αυτά. Όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, θέλει σας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν· διότι δεν θέλει λαλήσει αφ' εαυτού, αλλ' όσα αν ακούση θέλει λαλήσει, και θέλει σας αναγγείλει τα μέλλοντα» (Ιωάν. 16:12-13).

«Και εάν τις ακούση τους λόγους μου και δεν πιστεύση, εγώ δεν κρίνω αυτόν· διότι δεν ήλθον διά να κρίνω τον κόσμον, αλλά διά να σώσω τον κόσμον. Ο αθετών εμέ και μη δεχόμενος τους λόγους μου, έχει τον κρίνοντα αυτόν· ο λόγος, τον οποίον ελάλησα, εκείνος θέλει κρίνει αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα» (Ιωάν. 12:47-48).

Σχετικά λόγια του Θεού:

Το έργο του Ιησού επιτελέστηκε μόνο χάριν της λύτρωσης του ανθρώπου και της σταύρωσης. Έτσι, δεν χρειαζόταν να λέει περισσότερα για να κατακτήσει κανέναν. Πολλά από όσα δίδαξε τον άνθρωπο τα άντλησε από τα λεγόμενα των Γραφών και, ακόμα κι αν το έργο Του δεν ξεπερνούσε τις Γραφές, Αυτός ήταν σε θέση να ολοκληρώσει το έργο της σταύρωσης. Δεν ήταν το έργο του λόγου ούτε το έργο χάριν της κατάκτησης της ανθρωπότητας, αλλά το έργο για τη λύτρωση της ανθρωπότητας. Έπαιξε τον ρόλο της θυσίας υπέρ αμαρτιών για την ανθρωπότητα και δεν ενήργησε ως πηγή του λόγου για την ανθρωπότητα.

από «Το όραμα του έργου του Θεού (1)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Εκείνον τον καιρό, ο Ιησούς απηύθυνε στους μαθητές Του μόνο μια σειρά από κηρύγματα κατά την Εποχή της Χάριτος, όπως πώς να ασκούνται, πώς να συναθροίζονται, πώς να ζητάνε κατά την προσευχή, πώς να φέρονται ο ένας στον άλλον και ούτω καθεξής. Το έργο που έφερε εις πέρας ανήκε στην Εποχή της Χάριτος και ανέπτυξε μόνο το πώς οι μαθητές και οι ακόλουθοί Του οφείλουν να ασκούνται. Επιτέλεσε μόνο το έργο της Εποχής της Χάριτος και όχι των εσχάτων ημερών. Όταν ο Ιεχωβάς θέσπισε τους νόμους της Παλαιάς Διαθήκης, κατά την Εποχή του Νόμου, γιατί δεν έκανε τότε το έργο της Εποχής της Χάριτος; Γιατί δεν έκανε εκ των προτέρων σαφές το έργο της Εποχής της Χάριτος; Αυτό δεν θα ωφελούσε την αποδοχή του ανθρώπου; Το μόνο που προφήτεψε ήταν ότι ένα αρσενικό βρέφος θα γεννηθεί και θα ανέλθει στην εξουσία, αλλά Αυτός δεν πραγματοποίησε εκ των προτέρων το έργο της Εποχής της Χάριτος. Το έργο του Θεού σε κάθε εποχή έχει ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές. Πραγματοποιεί μόνο το έργο της τρέχουσας εποχής και ποτέ το επόμενο στάδιο του έργου Του εκ των προτέρων. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί το αντιπροσωπευτικό Του έργο για κάθε εποχή να έρθει στο προσκήνιο. Ο Ιησούς μίλησε μόνο για τα σημάδια των εσχάτων ημερών, για το πώς να είσαι υπομονετικός και πώς να σωθείς, πώς να μετανοείς και να εξομολογείσαι, καθώς και για το πώς να κουβαλάς τον σταυρό και να υπομένεις τα βάσανα. Δεν μίλησε ποτέ για το πώς θα πρέπει να εισέλθει ή για το πώς να προσπαθήσει να εκπληρώσει το θέλημα του Θεού ο άνθρωπος των εσχάτων ημερών.

από «Πώς μπορεί ο άνθρωπος που έχει ορίσει τον Θεό σύμφωνα με τις αντιλήψεις του, να λάβει τις αποκαλύψεις του Θεού;» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Ας ρίξουμε πρώτα μια ματιά σε κάθε μέρος της «Επί του Όρους Ομιλίας». Με τι σχετίζονται όλα αυτά; Είναι βέβαιο πως όλα αυτά είναι πιο εξυψωμένα, πιο απτά και πιο κοντά στις ζωές των ανθρώπων απ’ ό,τι οι κανονισμοί της Εποχής του Νόμου. Για να το θέσουμε με σύγχρονους όρους, είναι πιο σχετικά με την πραγματική πράξη των ανθρώπων.

Ας διαβάσουμε το συγκεκριμένο περιεχόμενο των ακολούθων: Πώς πρέπει να κατανοείς τους μακαρισμούς; Τι πρέπει να γνωρίζεις για τον νόμο; Πώς πρέπει να προσδιορίζεται ο θυμός; Πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται οι μοιχοί; Τι λέγεται και τι είδους κανόνες υπάρχουν για το διαζύγιο και για το ποιος μπορεί να διαζευχθεί και ποιος όχι; Για τους όρκους, το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού», το «αγάπα τους εχθρούς σου», τη διδαχή για την ελεημοσύνη; Και ούτω καθεξής. Όλα αυτά έχουν να κάνουν με την κάθε πτυχή της ανθρωπότητας που κάνει πράξη την πίστη της στον Θεό και που ακολουθεί τον Θεό. Κάποιες απ’ αυτές τις πράξεις παραμένουν εφαρμόσιμες σήμερα, αλλά είναι πιο υποτυπώδεις από τις ισχύουσες απαιτήσεις των ανθρώπων. Είναι σχετικά στοιχειώδεις αλήθειες που συναντούν οι άνθρωποι στην πίστη τους στον Θεό. Από τότε που άρχισε να εργάζεται ο Κύριος Ιησούς, είχε ήδη ξεκινήσει να εργάζεται στη διάθεση ζωής των ανθρώπων, αλλά βασιζόταν στο θεμέλιο των νόμων. Οι κανόνες και τα ρητά γι’ αυτά τα θέματα, είχαν καμιά σχέση με την αλήθεια; Φυσικά και είχαν! Όλοι οι προηγούμενοι κανονισμοί, οι αρχές και η ομιλία στην Εποχή της Χάριτος, σχετίζονταν όλα με τη διάθεση του Θεού, με αυτό που Αυτός έχει και είναι και, φυσικά, με την αλήθεια. Ό,τι κι αν εκφράζει ο Θεός, με όποιον τρόπο και σε όποια γλώσσα κι αν το εκφράζει, το θεμέλιο, η προέλευση και η αφετηρία του, βασίζονται όλα στις αρχές της διάθεσής Του και σε αυτό που Αυτός έχει και είναι. Αυτό είναι αλάνθαστο. Επομένως, ακόμα κι αν τα πράγματα που Αυτός είπε φαίνονται πλέον λίγο ρηχά, και πάλι δεν μπορείς να πεις πως δεν είναι η αλήθεια, γιατί ήταν πράγματα που ήταν απαραίτητα στους ανθρώπους την Εποχή της Χάριτος, ώστε να ικανοποιήσουν το θέλημα του Θεού και να επιτύχουν μια αλλαγή στη διάθεση της ζωής τους. Μπορείς να πεις πως κάποιο από τα πράγματα στην ομιλία δε συνάδει με την αλήθεια; Δεν μπορείς! Κάθε ένα από αυτά είναι η αλήθεια, επειδή ήταν όλα τους οι απαιτήσεις του Θεού από την ανθρωπότητα· ήταν όλα τους οι αρχές και το πλαίσιο που δόθηκε από τον Θεό για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ο άνθρωπος, και αντιπροσωπεύουν τη διάθεση του Θεού. Ωστόσο, βάσει του επιπέδου της ανάπτυξής τους στη ζωή την εποχή εκείνη, ήταν ικανοί μόνο να δεχθούν και να κατανοήσουν αυτά τα πράγματα. Επειδή το αμάρτημα της ανθρωπότητας δεν είχε επιλυθεί ακόμα, ο Κύριος Ιησούς μπορούσε μόνο να διατυπώσει αυτόν τον λόγο και να αξιοποιήσει τέτοιες απλές διδαχές μέσα σ’ αυτού του είδους το πλαίσιο, για να πει στους ανθρώπους της εποχής πώς πρέπει να ενεργούν, τι πρέπει να κάνουν, εντός ποιων αρχών και ποιου πλαισίου πρέπει να κάνουν πράγματα και πώς πρέπει να πιστεύουν στον Θεό και να πληρούν τις απαιτήσεις Του. Όλα αυτά καθορίστηκαν βάσει του αναστήματος της ανθρωπότητας την εποχή εκείνη. Δεν ήταν εύκολο για τους ανθρώπους που ζούσαν υπό τον νόμο να δεχθούν τις διδαχές αυτές, επομένως, αυτά που δίδασκε ο Κύριος Ιησούς έπρεπε να παραμένουν μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο.

από «Το έργο του Θεού, η διάθεση του Θεού και ο ίδιος ο Θεός Γ'» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Τα λόγια που ομιλούνται από τον Θεό σε αυτή την εποχή είναι διαφορετικά από αυτά που ομιλούνται κατά την Εποχή του Νόμου, και επίσης, διαφέρουν από τα λόγια που ομιλούνται κατά την Εποχή της Χάριτος. Στην Εποχή της Χάριτος, ο Θεός δεν επιτέλεσε το έργο του λόγου, αλλά περιέγραψε απλώς τη σταύρωση για να λυτρώσει όλη την ανθρωπότητα. Η Βίβλος περιγράφει μόνο γιατί ο Ιησούς επρόκειτο να σταυρωθεί και τα βάσανα που υπέστη στον σταυρό και πώς θα πρέπει να σταυρωθεί ο άνθρωπος για τον Θεό. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής, όλο το έργο του Θεού ήταν επικεντρωμένο γύρω από τη σταύρωση. Κατά τη διάρκεια της Εποχής της Βασιλείας, ο ενσαρκωμένος Θεός μιλάει με λόγια για να κατακτήσει όλους εκείνους που πιστεύουν σ’ Αυτόν. Αυτός είναι ο «Λόγος που ενσαρκώνεται». Ο Θεός έχει έρθει κατά τις έσχατες ημέρες για να επιτελέσει αυτό το έργο, δηλαδή να επιτύχει την πραγματική σημασία του Λόγου που ενσαρκώνεται. Μιλάει μόνο με λόγια και σπάνια υπάρχει η έλευση των γεγονότων. Αυτή είναι η ίδια η ουσία του Λόγου που ενσαρκώνεται κι όταν ο ενσαρκωμένος Θεός εκφέρει τον λόγο Του, αυτή είναι η ενσάρκωση του Λόγου και είναι ο Λόγος που εισέρχεται στη σάρκα. «Εν αρχή ήτο ο Λόγος, και ο Λόγος ήτο παρά τω Θεώ, και Θεός ήτο ο Λόγος. Και ο Λόγος έγινε σαρξ». Αυτό (το έργο της ενσάρκωσης του Λόγου) είναι το έργο που ο Θεός θα επιτύχει τις έσχατες ημέρες και είναι το τελευταίο κεφάλαιο ολόκληρου του σχεδίου διαχείρισής Του κι έτσι ο Θεός πρέπει να έρθει στη γη και να εκδηλώσει τα λόγια Του στη σάρκα. Αυτό που γίνεται σήμερα, αυτό που θα γίνει στο μέλλον, αυτό που θα επιτευχθεί από τον Θεό, o τελικός προορισμός του ανθρώπου, εκείνοι που θα σωθούν και αυτοί που θα καταστραφούν και ούτω καθεξής — αυτό το έργο που θα πρέπει να επιτευχθεί στο τέλος έχει στο σύνολό του αναφερθεί με σαφήνεια, και όλο υφίσταται προκειμένου να επιτευχθεί η πραγματική σημασία του Λόγου που ενσαρκώνεται. Τα διοικητικά διατάγματα και το σύνταγμα που είχαν εκδοθεί προηγουμένως, αλλά και όσοι θα καταστραφούν και όσοι θα εισέλθουν στην ανάπαυση — όλα αυτά τα λόγια πρέπει να εκπληρωθούν. Αυτό είναι το έργο που κατά κύριο λόγο επιτυγχάνει ο ενσαρκωμένος Θεός κατά τις έσχατες μέρες. Κάνει τους ανθρώπους να καταλάβουν πού ανήκουν εκείνοι που έχουν προκαθοριστεί από τον Θεό και πού ανήκουν εκείνοι που δεν έχουν προκαθοριστεί από τον Θεό, πώς θα ταξινομηθεί ο λαός και οι υιοί Του, τι θα συμβεί στο Ισραήλ, τι θα συμβεί στην Αίγυπτο — στο μέλλον, κάθε ένα από αυτά τα λόγια θα επιτευχθεί. Τα στάδια του έργου του Θεού επιταχύνονται. Ο Θεός χρησιμοποιεί τον λόγο ως μέσο για να αποκαλύψει στον άνθρωπο τι πρέπει να γίνει σε κάθε εποχή, τι πρέπει να γίνει από τον ενσαρκωμένο Θεό των έσχατων ημερών και τη διακονία Του που πρόκειται να εκτελεστεί και αυτά τα λόγια όλα εκφέρονται για να επιτευχθεί η πραγματική σημασία του Λόγου που ενσαρκώνεται.

από «Όλα επιτυγχάνονται δια του λόγου του Θεού» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Αυτό που λέω είναι ότι σήμερα Εγώ κρίνω τις αμαρτίες των ανθρώπων και την αδικία τους. Ότι αναθεματίζω την επαναστατικότητα των ανθρώπων. Το ψέμα και η δολιότητά τους, τα λόγια και οι πράξεις τους, καθετί που δεν συνάδει με το θέλημά Του θα υποβληθούν σε κρίση και η επαναστατικότητα των ανθρώπων θα καταδικαστεί ως αμαρτωλή. Μιλάει σύμφωνα με τις αρχές της κρίσης και αποκαλύπτει τη δίκαιη διάθεσή Του κρίνοντας την αδικία τους, αναθεματίζοντας την επαναστατικότητά τους και αποκαλύπτοντας όλα τα άσχημα πρόσωπά τους.

από «Πώς το δεύτερο στάδιο του έργου της κατάκτησης αποδίδει καρπούς» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Το έργο του Θεού κατά τη διάρκεια τούτης της εποχής είναι κυρίως η παροχή των λόγων σχετικά με τη ζωή του ανθρώπου, η αποκάλυψη της ουσίας της φύσης του ανθρώπου και της διεφθαρμένης διάθεσής του ανθρώπου, η εξάλειψη θρησκευτικών αντιλήψεων, φεουδαρχικών και ξεπερασμένων σκέψεων, καθώς και η γνώση και ο πολιτισμός του ανθρώπου. Όλα αυτά πρέπει να απογυμνωθούν και να εξαγνιστούν μέσω των λόγων του Θεού. Κατά τις έσχατες μέρες, ο Θεός χρησιμοποιεί λόγια, και όχι σημεία και θαύματα, για να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τελείωση. Χρησιμοποιεί τα λόγια Του για να εκθέσει τον άνθρωπο, να τον κρίνει, να τον παιδεύσει και να τον οδηγήσει στην τελείωση, έτσι ώστε μέσα στα λόγια του Θεού, ο άνθρωπος να καταφέρει να διακρίνει τη σοφία και την ομορφιά　Tου και να κατανοήσει τη διάθεσή Του, ώστε, μέσω των λόγων Tου, ο άνθρωπος να δει τις πράξεις του Θεού.

από «Γνωρίζοντας το έργο του Θεού σήμερα» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Όσον αφορά τη λέξη «κρίση», θα αναλογιστείτε τα λόγια που πρόφερε παντού ο Ιεχωβάς και τα λόγια επιπλήξεως που απηύθυνε ο Ιησούς στους Φαρισαίους. Παρ’ όλη τη δριμύτητά τους, αυτά τα λόγια δεν είναι η κρίση του Θεού για τον άνθρωπο, είναι μόνο λόγια που είπε ο Θεός σε διάφορα περιβάλλοντα, δηλαδή σε διαφορετικά σκηνικά· αυτά τα λόγια διαφέρουν από εκείνα που πρόφερε ο Χριστός καθώς κρίνει τον άνθρωπο τις έσχατες ημέρες. Τις έσχατες ημέρες, ο Χριστός χρησιμοποιεί μια ποικιλία από αλήθειες για να διδάξει τον άνθρωπο, να εκθέσει την ουσία του ανθρώπου και να αναλύσει τα λόγια και τις πράξεις του. Αυτά τα λόγια εμπεριέχουν διάφορες αλήθειες, όπως το καθήκον του ανθρώπου, πώς θα πρέπει να υπακούει τον Θεό, πώς θα πρέπει να είναι πιστός σ’ Εκείνον, πώς οφείλει να βιώνει την κανονική ανθρώπινη φύση, καθώς και τη σοφία και τη διάθεση του Θεού, και ούτω καθεξής. Όλα αυτά τα λόγια απευθύνονται στην ουσία του ανθρώπου και στη διεφθαρμένη διάθεσή του. Συγκεκριμένα, αυτά τα λόγια που εκθέτουν το πώς ο άνθρωπος αποστρέφεται τον Θεό, λέγονται σε σχέση με το πώς ο άνθρωπος αποτελεί ενσάρκωση του Σατανά και μια εχθρική δύναμη απέναντι στον Θεό. Αναλαμβάνοντας το έργο της κρίσης Του, ο Θεός δεν καθιστά απλώς σαφή τη φύση του ανθρώπου με λίγα μόνο λόγια· εκθέτει, αντιμετωπίζει και κλαδεύει μακροπρόθεσμα. Αυτές οι μέθοδοι έκθεσης, αντιμετώπισης και κλαδέματος δεν μπορούν να αντικατασταθούν με συνηθισμένα λόγια, αλλά με την αλήθεια, την οποία ο άνθρωπος δεν κατέχει καθόλου. Μονάχα τέτοιου είδους μέθοδοι θεωρούνται ως κρίση· μόνο μέσω μιας τέτοιας κρίσης μπορεί ο άνθρωπος να υποταχθεί και να πειστεί πλήρως να είναι υποταγμένος στον Θεό και, επιπλέον, να αποκτήσει αληθινή γνώση του Θεού. Αυτό που αποφέρει το έργο της κρίσης, είναι η κατανόηση του ανθρώπου για το αληθινό πρόσωπο του Θεού και η αλήθεια για τη δική του παρακοή. Το έργο της κρίσης δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να κατανοήσει μεγάλο μέρος από το θέλημα του Θεού, τον σκοπό του έργου του Θεού, και τα μυστήρια που παραμένουν ακατανόητα γι’ αυτόν. Επίσης, δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να αναγνωρίσει και να μάθει την διεφθαρμένη ουσία του και τις ρίζες της διαφθοράς του, καθώς επίσης και να ανακαλύψει την ασχήμια του. Αυτές οι επιδράσεις προκαλούνται από το έργο της κρίσης, διότι η ουσία αυτού του έργου είναι στην πραγματικότητα το έργο του ανοίγματος της αλήθειας, της οδού και της ζωής του Θεού σε όλους όσοι πιστεύουν σ’ Εκείνον. Αυτό το έργο είναι το έργο της κρίσης που επιτελεί ο Θεός.

από «Ο Χριστός επιτελεί το έργο της κρίσης με την αλήθεια» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Μολονότι η λέξη «λόγος» είναι απλή και συνηθισμένη, ο λόγος που προέρχεται από το στόμα του ενσαρκωμένου Θεού συγκλονίζει ολόκληρο το σύμπαν. Ο λόγος Του μεταμορφώνει την καρδιά του ανθρώπου, τις αντιλήψεις και την παλαιά διάθεση του ανθρώπου, καθώς και την παλαιά εμφάνιση ολόκληρου του κόσμου. Μέσα από τις διάφορες εποχές, μόνο ο Θεός της σημερινής εποχής εργάζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, και μόνο Αυτός μιλά και σώζει τον άνθρωπο κατ’ αυτόν τον τρόπο. Εφεξής, ο άνθρωπος ζει υπό την καθοδήγηση του λόγου, ποιμαίνεται και εφοδιάζεται από τον λόγο. Ζει στον κόσμο του λόγου, ζει μέσα στο ανάθεμα και τις ευλογίες του λόγου του Θεού και υπάρχουν ακόμα περισσότεροι άνθρωποι που ζουν υπό την κρίση και την παίδευση του λόγου. Αυτός ο λόγος και αυτό το έργο είναι όλα χάριν της σωτηρίας του ανθρώπου, την επίτευξη του θελήματος του Θεού και την αλλαγή της αρχικής εμφάνισης του κόσμου της παλαιάς δημιουργίας. Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο με τον λόγο, οδηγεί τους ανθρώπους σε όλο το σύμπαν με τον λόγο, κατακτά και τους σώζει με τον λόγο. Εν τέλει, θα χρησιμοποιήσει τον λόγο για να θέσει τέλος σε ολόκληρο τον παλαιό κόσμο. Μόνο τότε θα ολοκληρωθεί πλήρως το σχέδιο διαχείρισης.

από «Η Εποχή της Βασιλείας είναι η εποχή του λόγου» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Εκείνον τον καιρό, ο Ιησούς επιτέλεσε πολύ έργο, το οποίο ήταν ακατανόητο στους μαθητές Του και είπε πολλά, τα οποία οι άνθρωποι δεν κατανοούσαν. Αυτό συμβαίνει επειδή, εκείνον τον καιρό, δεν έδωσε εξηγήσεις. […] Ο Ιησούς δεν ήλθε για να οδηγήσει στην τελείωση και να κερδίσει τον άνθρωπο, αλλά για να επιτελέσει ένα στάδιο του έργου: να δημιουργήσει το ευαγγέλιο της βασιλείας των ουρανών και να ολοκληρώσει το έργο της σταύρωσης — άρα μόλις ο Ιησούς σταυρώθηκε, το έργο Του ολοκληρώθηκε πλήρως. Ωστόσο, στο σημερινό στάδιο — το έργο της κατάκτησης — πρέπει να εκφραστεί περισσότερος λόγος, πρέπει να επιτελεστεί περισσότερο έργο και πρέπει να υπάρξουν πολλές διαδικασίες. Πρέπει επίσης να αποκαλυφθούν τα μυστήρια του έργου του Ιησού και του Ιεχωβά, ώστε όλοι οι άνθρωποι να αποκτήσουν κατανόηση και σαφήνεια στην πίστη τους, διότι αυτό είναι το έργο των εσχάτων ημερών και οι έσχατες ημέρες είναι το τέλος του έργου του Θεού, η ώρα της ολοκλήρωσης αυτού του έργου. Αυτό το στάδιο του έργου θα σου αποσαφηνίσει τον νόμο του Ιεχωβά και τη λύτρωση του Ιησού και θα επιτελεστεί κατά κύριο λόγο έτσι ώστε να κατανοήσεις ολόκληρο το έργο του σχεδίου διαχείρισης του Θεού των έξι χιλιάδων ετών και να εκτιμήσεις όλη τη σημασία και την ουσία αυτού του σχεδίου διαχείρισης των έξι χιλιάδων ετών, και να κατανοήσεις τον σκοπό όλου του έργου που επιτέλεσε ο Ιησούς και όσων εξέφρασε, ακόμα και την τυφλή σου πίστη στη Βίβλο και τη λατρεία της. Όλα αυτά θα σου επιτρέψουν να αντιληφθείς τα πράγματα. Θα μπορέσεις να κατανοήσεις τόσο το έργο που επιτέλεσε ο Ιησούς όσο και το έργο του Θεού σήμερα. Θα κατανοήσεις και θα δεις όλη την αλήθεια, τη ζωή και την οδό. Στο στάδιο του έργου που επιτέλεσε ο Ιησούς, γιατί ο Ιησούς αναχώρησε χωρίς να ολοκληρώσει το έργο του Θεού; Επειδή το στάδιο του έργου του Ιησού δεν ήταν το έργο της ολοκλήρωσης. Όταν καρφώθηκε στον σταυρό, ο λόγος Του επίσης τελείωσαν. Μετά τη σταύρωσή Του, το έργο Του τελείωσε οριστικά. Το σημερινό στάδιο είναι διαφορετικό: Μόνο όταν εκφραστεί ο λόγος μέχρι το τέλος και ολοκληρωθεί όλο το έργο του Θεού θα έχει τελειώσει το έργο Του. Κατά τη διάρκεια του σταδίου του έργου του Ιησού, υπήρχαν πολλά που δεν ειπώθηκαν ή που δεν εκφράστηκαν πλήρως. Τον Ιησού όμως δεν τον απασχολούσε τι είπε ή τι δεν είπε, διότι η διακονία Του δεν ήταν διακονία λέξεων κι έτσι, αφού καρφώθηκε στον σταυρό, αναχώρησε. Αυτό το στάδιο του έργου ήταν κυρίως χάριν της σταύρωσης και διαφέρει από το σημερινό στάδιο. Αυτό το στάδιο του έργου γίνεται κυρίως χάριν της ολοκλήρωσης, του ξεκαθαρίσματος και της περάτωσης όλου του έργου. Αν ο λόγος δεν εκφραστεί έως τέλους, δεν θα υπάρξει τρόπος να ολοκληρωθεί αυτό το έργο, διότι σε αυτό το στάδιο του έργου όλα τα έργα φτάνουν στο τέλος και ολοκληρώνονται με τη χρήση του λόγου. Εκείνον τον καιρό, ο Ιησούς επιτέλεσε πολύ έργο που ήταν ακατανόητο στον άνθρωπο. Αναχώρησε ήσυχα και σήμερα υπάρχουν ακόμα πολλοί οι οποίοι δεν κατανοούν τον λόγο Του, των οποίων η κατανόηση είναι εσφαλμένη, αλλά αυτοί ακόμα πιστεύουν ότι είναι σωστή και δεν ξέρουν ότι σφάλουν. Τελικά, αυτό το σημερινό στάδιο θα φέρει εις πέρας το έργο του Θεού και θα το ολοκληρώσει πλήρως. Όλοι θα μπορέσουν να κατανοήσουν και να γνωρίσουν το σχέδιο διαχείρισης του Θεού. Οι αντιλήψεις του ανθρώπου, οι προθέσεις του, η εσφαλμένη κατανόησή του, οι αντιλήψεις του για το έργο του Ιεχωβά και του Ιησού, οι απόψεις του για τους Εθνικούς και οι άλλες αποκλίσεις και τα λάθη του θα διορθωθούν. Και ο άνθρωπος θα κατανοήσει όλα τα σωστά μονοπάτια της ζωής και όλο το έργο που επιτελεί ο Θεός και ολόκληρη την αλήθεια. Όταν συμβεί αυτό, αυτό το στάδιο του έργου θα τελειώσει.

από «Το όραμα του έργου του Θεού (2)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»